Een nieuwe begin

En daar was ik, staan in de vliegveld uitgang, ik had mijn stapjes stoppen omdat, na 15 uren zonder rook, ik een sigaret moest roken. Ik voel de koude wind tegen mijn gezicht slaan en, in de tussen tijd, Mare (mijn schoonzus) en Mathilde waren in een raar taal spreken. Ik dacht dat misschien kon ik al goed Nederlands begrijpen maar daar, tegen de koude wind, kijken de rook vanaf mijn longen uitkomen, naar de lucht vliegen en tussen de koude wind verwijden, kon ik niks verstanden.

Twee dagen vroeger wist ik niet die ik was naar Nederland. De verschil was, natuurlijk, onverwacht. De vulkaan aswolk over noorden Europa maakt het onmogelijk voor mij mijn originele vlucht nemen. Ik was om 15 april vliegen maar moest ik de vliegtuig voor de 30 april veranderen. Ik had twee dagen wachten nodig voor ik kon mijn vlucht weer veranderen; nu was ik om de 20 april in Schiphol aankomen. Ik zei tegen mijn vriendin, Linde, niks. Ik had een video over mijn vriendin in Nederlands aankomen zien. Zij had haar vrienden en familie verrassen en dus, dacht ik dat ik kon haar ook verrassen. Daarom, spraak ik met Mare en de vriendinnen van Linde en vraagde ik voor hun hulp met de verrassing. Ik wilde dezelfde ding doen; maakt een verrassing aan haar.

Dus, daar was ik, van koud sterven, helemaal verloren, weer met mijn schoonzus, en ook andere vrouw, Mathilde, dat ik had alleen in foto's zien; Nederlands spreken proberen, en ook de koud verdragen proberen. Ik was bezorgd, misschien was ik ook bang omdat de toekomst nog steeds meer dan onduidelijk was; het was donker. De drie maanden die we waren niet bij elkaar en de twijfels dat mijn vrienden over mijn toekomst hadden waren eigenlijk mijn gedachten raken. Wat kon gebeurt als ik ontmoete alleen onaardige mensen? Wat als mijn vriendelijk persoonlijkheid was niet genoeg voor die koude noorden mensen die Linde had tegen mij eens overpraten? En, vooral; wat als ik zou mijn vriendin zien en alles was verschillend? Wat als ik hield niet meer van haar? Dacht ik daar.

Veel dingen hebben daarna gebeurt en misschien moet ik de volgende keer enkele van die dingen overschrijven. Misschien ga ik een komedie over mijn enige verhaal schrijven. Hoewel, weet ik dat de gelukkig einde is niet altijd precies en die het is een elke dag soort werk. En ook wil ik niet een einde hebben maar altijd door een gelukkig vandaag wandelen.

Voor zet ik een finale punt, moet ik tegen jullie bekennen dat nu, na drie weken, is nog steeds ongelooflijk dat ik heb alles in Mexico achter verlaten en die ik heb rust een liefde vinden. De zoek, volgens mij, is nog steeds beginnen omdat ik met mijn vriendin wil blijven. Ik moet een doel vinden.

En misschien kan ik nu een beetje meer de taal verstanden, maar is het nog een raar taal. Maar deze blog is ook mijn weg aan het te oefening.

Dit is de beginnen van mijn verhaal, misschien ga ik over andere dingen schrijven, fictie geschiedenis overpraten, maar gaat één beetje deel van mezelf altijd tussen de letteren zijn.

Tot de volgende keer, waarop ga ik de verrassing overschrijven.