De ziel

Op een dag ontdekte god dat een oude ziel de thermometer van mensheid was. En als god een uitsteller is, wilde he niet over het dingen van de mensen bepalen. Dus stuurde he die ziel naar de wereld en zo zou he weten als menselijke natuur beschadigde was. Dat ziel moest de toekomst van mensheid bepalen. God maakte de geïncarneerd ziel zijn doel vergeten en wachtte op. Wat gebeurde in die ziel lichaam was het alleen bij de mensen gemaakt. Als de ziel triest was, was het voor de mensheid, als de ziel ziek was, was het ook voor de mensheid. Maar als die ziel stierf, zou mensheid ook sterven. Daarom is het logicus dat die ziel nog steeds ergens leven is. Tja, ik moet zeggen dat hij inderdaad leven is. Hij is vak ziek en vak triest maar ook is hij vak gelukkig en vol leven, omdat hij liefde heeft gevonden. Ja; de mensheid was bijna sterven; nauwelijks heeft overleven. De ziel was psychisch ziek en geen psychologe zou he helpen; hij wilde sterven; hij was over zelfmoord denken toen hij haar ontmoette.
Ik ontdekte gisternacht dat die ziel bestaat. Ik was dromen toen, in mijn droom, zei een lelijke man tegen mij "word wakker". Toen ik wakker werd was dezelfde man naast mijn bed, door de trekken in zijn gezicht begreep ik dat hij bezorgd was.

Luister naar mij eens, zei he. "Ik wil dat jij sterf". Natuurlijk was ik bang, dacht ik dat hij mij vermoorden wilde. En natuurlijk vroeg hem waarom. Hij zei dat hij god was maar ik geloof he niet. Plotseling was ik in de tuin van mijn huis in Mexico zitten. Het was ochtend en hij was nog steeds naast bij mij. Ik begon een angstaanval hebben maar hij raakte mij hand aan en ik kalmeerde. Daarna legde he mij uit over die ziel dat hij op een dag stuurde naar de wereld. "Dat ziel is jou" zei he, "En ja, ik heb veel gebreken maar ik heb nooit mijn eigen regels gebroken. Dus ben ik hier voor jouw te overtuigen. Ik had genoeg met mensheid; overal is dood en pijn en maakt niet uit als ik vulkanen, tsunami's, aardbevingen of een fucking vuur regen stuur, omdat zij slechte dingen blijven maken. Ik wil je te zelfmoorden, alsjeblieft. Ik zweer dat jouw lijf in het paradijs veel beter zou zijn maar ik ben moe, ik ben boos, ik had genoeg van mensheid. Zou je het doen?"

Mijn antwoord was gewoon "dank je". Hij is god, dus wiste hij wat ik bedoelde. Ik weet nu dat ik eeuwig zal leven. Ik weet dat ik kan voor altijd van houden want het is het beste gevoel dat ooit kant bestaan.